چو خورشید تابان میان هوا
نشسته برو شاه فرمانروا

جهان انجمن شد برآن تخت اوی
شِگِفتی فرومانده از بخت اوی

به جمشید بر گوهر افشاندند
مران روز را روزِ نو خواندند

سر سال نو هرمز فوردین
برآسوده از رنج تن، دل ز کین

بزرگان بشادی بیاراستند
می و جام و رامشگران خواستند

چُنین جشن فرّخ از آن روزگار
به ما ماند از آن خسروان یادگار
(شاهنامه، 1/44، تصحیح استاد خالقی مطلق، نیویورک: 1366)

جشن نوروز را بر شما هم‌میهنان دوست داشتنی و خانواده های بزرگوارتان شادباش و همایونی می‌گویم. بادا که سالی پر از نیک بختی، شادی، کامیابی، تن‌درستی و مهرورزی داشته باشید. آمین.

واژۀ «جشن» از «یسن» زبان اوستایی می آید که به معنی «نیایش/دعا» می باشد، ایرانیان باستان در جشن های خود به نیایش پروردگار می پرداختند. برای نیازمندان و بیماران و هر کسی که گرفتاری ای دارد، نیایش کنید تا گره ی مشکلشان گشوده شود.